يك حادثه لبا لبِ فنجانِ قهوه بين

 يك سايه از خطوطِ تو زيبا و دلنشين

تفسيررقص مبهم فنجان و دست تو

 يك ماشه، لمس عشق ،نگاه تو در طنين

خوابيده سرنوشت كسي توي نعلبكي

 تقدير واژگون من و قهوه اي غمين

برگشت قهوه ايِ تو اما خودت نبود

زل زد به من نگاه دو ساكِ دروغكين

اين روزها كه ساك مسافر نمي برد

در چشمهاي وسوسه آلوده متين

كم كم كه اهل كوچه تنهايي ات شدم

 با مردم اهالي چشمت شدم عجين

قدري بپاش تلخِ نگاهت به روي من

 لختي هواي تازه به روي دلم بچين

تا تلخيِ نگاه تو تعبير مي شود

من مي روم به قصه نا مرزيِ زمين

حالا ميان خاليِ فنجانِ قهوه ايت

من ماندم و تفاله اين فال آخرين

كافي نبود كافۀ دلتنگي ام به تو

 دلتنگ دست حادثه بودم فقط همين